Herri askoren artean errautsa oinaze eta damuaren seinale izan zen.

Errautsa edo hautsa buru gainean barreiatzea, ekialdekoak bustitzeko erabiltzen ziren lurrinen ordez, lurrean errauts edo hauts artean esertzea, zorigaitz publikoak adierazteko seinaleak ziren, mina, penitentzia, dolua nondik sortu zen, Torres Amat jaunak dioen bezala, ogia errautsez jatea esaldia, normala baita hori burutik erortzea.

Juduek lixiba edo ur distiratsu bat egiten zuten txahalki sakrifikatu baten errautsekin, expiazio handiaren egunean, hildakoren bat ukitu edo hiletetara lagundu zutenak garbitzeko balio zuena. Grekoek eta erromatarrek, hildakoak erretzeko ohiturari erreparatzen ziotenek, zinerario izeneko hautestontziak zituzten, non maite zituzten eta gorpuzkiak gorde nahi zituzten pertsonen errautsak jartzen zituzten.

Eliza primitiboan, apezpikuak errauts pixka bat jartzen zuen bekatariaren bekokian bere penitentziaren hasieran, eta hortik dator, 1091n ospatu zen Benevento Kontzilioan aginduta, errautsa lehen garizuma-egunean jasotzera joateko praktika. Badira ordena monastiko batzuk, trapenseak kasu, elizgizonak hil baino lehentxeago errautsezko gurutze baten gainean jartzen dituztenak elizaren erdian, bere jatorria eta paratuko dutena gogorarazteko.