Egun batean, landan barrena nenbilela, gizon zahar bat ikusi nuen putzu bat zulatzen. Jakin-minez, zertan ari zen galdetu nion.
- Gaur nire bizitzan dastatu ditudan intxaurrik onenak iritsi dira nire eskuetara, eta horietako bat landatzea erabaki dut.
Pentsatzen hasi nintzen gizon koitadu horrek, hain edadetua izanik, ez zuela inoiz horrelako intxaurrik dastatuko.
- Barkatu, laguna-esan nion-. Intxaurrondo batek fruituak eman ditzan, urte asko igaro behar dira. Ez al duzu pentsatu, agian, onuragarriagoa litzatekeela zuretzat tomateak ereitea, zuk dastatu ahal izango zenituzkeen fruituak emango lizkiokeenak?
Gizonak une batez begiratu zidan eta azkenean esan zidan:
- Intxaurrak direnean, ez dagokio fruituak ereiten dituenari. Horregatik, intxaurrak landatzean nitaz pentsatu zuten pertsona eskuzabalei esker jan ahal izan nituenez, nik ere nire intxaurrondoa landatzen dut gaur, fruituak ikusiko ditudan ala ez kezkatu gabe. Badakit intxaur hauek ez direla niretzat izango, baina agian zure seme-alabek edo nire bilobek probatuko dituzte egunen batean.
Eta orduan oso txikia eta berekoia sentitu nintzen nigan bakarrik pentsatzeagatik. Egun hartatik, intxaurrondoak landatzen aritu nintzen.