TESTUA
Oso aspaldi, Stanford-eko ospitale batean boluntario nengoela, Liz izeneko neskatila bat ezagutu nuen. Oso gaixotasun arraroa eta larria zuen. Sendatzeko zeukan aukera bakarra bost urteko nebaren odolaren transfusioa egitea zen. Antza denez, nebak gaitz berbera jasana eta gainditua zuen eta horri aurre egiteko antigorputzak garatuak zituen. Medikuak mutikoari  arrebaren egoeraren berri eman eta ea neskatilari odola emateko prest zegoen galdetu zion. Mutikoa zalantzan egon zen unetxo batean. Gero, esan zuen:

-       Bai, emango diot.

Transfusioa egin bitartean, arrebaren ondoan beste ohe batean etzanda zegoela, irribarre egin zuen neskatilaren masailetara kolorea etortzen ikusi genuenean. Baina, halako batean, zurbil-zurbil geratu zen eta irribarrea itzali zitzaion. Medikuari begiratu eta galdetu zion:

-       Esadazu, noiz hilko naiz?

Orduantxe ulertu zuen medikuak lehen mutikoaren begietan ikusitako zalantza; txikia zenez ez  zuen medikuak azaldutakoa ulertu. Uste zuen odol guztia emango ziola arrebari, bizia emango zuela arrebagatik. Eta prest zegoen.