Un home pediulle a Deus que lle dese riquezas en abundancia. E sorprendentemente Deus concedeullas. Chegou a ser unha das persoas máis ricas deste mundo. Pero aquilo parecía non
encher o profundo baleiro que sempre sentira no seu interior.

            Pensou que quizá fose a fama e o prestixio o que lle daría aquilo que lle faltaba. E así llo pediu a Deus. Sen saber por que, Deus concedeullo, e converteuse nunha das persoas máis
famosas e prestixiosas do mundo. Pasaron os anos, pero contraditoriamente, canto máis
diñeiro e fama tiña, máis só sentíase por dentro. A soidade esmagáballe. Sentíase débil e
desamparado.
            Por iso, decidiu pedirlle a Deus que lle fixese un dos homes máis poderosos deste mundo.
E aínda que pareza estraño, Deus concedeullo. Pero aínda con iso, seguía sen saber como encher
o baleiro que sentía por dentro. Era envexado por todos. Parecía ter todo o que un home
pode ambicionar neste mundo.

            Con todo, este home, xa entrado en anos, sentíase moi infeliz. Aquel baleiro que lle enchía
non puidera aplacalo con nada. Unha profunda soidade embargáballe. De que lle valía ter
o mundo enteiro se a súa alma sentíase baleira, soa e deshabitada.

            Acudiu a Deus para pedirlle que lle concedese a dita de ser verdadeiramente feliz. E Deus, por primeira vez, faloulle dicindo:

            -Iso que me pides non cho podo conceder, porque é algo que está ao alcance da túa man.
Desde o principio fíxenche capaz diso. Depende de ti. Es ti o único que pode cumprir
o desexo que eu teño de que ti sexas verdadeiramente feliz.

            Aquel home empezou a facer o único que non fixera ata ese momento. Comezou a percorrer
o último camiño que lle quedaba por explorar. Púxose a dar aos demais todo o que
Deus deulle. E conforme íao facendo, o seu corazón, que estaba infinitamente baleiro, foi
enchéndose dun Amor infinito.

            Descubrira o que fai ás persoas verdadeiramente felices. Lamentouse amargamente
de buscar por un camiño equivocado o que Divos puxera xa nas súas mans desde
o principio: a capacidade de facer felices aos demais compartindo o que un é.