URIK NAHI EZ ZUEN HOSTOA

Bazen behin esperantza handiz begiratzen zitzaion landaretxo gazte bat. Lau hosto polit zituen; distira egiten zuten goizeko garoaz eguzkiaren argitan. Egun batean, laurak bilduta zeudela, zera esan zuen batek: “Nik landareari itsatsia jarraitu nahi dut, baina aurrerantzean urari uko egitea erabaki dut, eta zuok nire askatasuna errespetatzea nahiko nuke”.

Beste hiru hostoek lagunak eskatzen ziena onartzea erabaki zuten. 

Euritako-sistema zorrotza instalatu zuen urik nahi ez zuen hostoak. Eguraldi ona egiten bazuen, euritakoa itxita zegoen, baina euri-itxurarik bazegoen, euritakoa ireki egiten zen.

Eta hara, etorkizun ederreko landare hura ahultzen hasi eta hil egin zen. Hosto bakoitza leku batera eraman zuen haizeak, eta orduan ezertarako ez zuten balio izan. 

Hosto hark, pentsatu gabe, nahi zuena egitea erabaki zuen, eta hara, ikusi dugu ondorioa.
Misiolariek, ordea, guztiontzat on dena egitea erabaki dute, horrek zenbait gauzari uko egitea eragin badie ere. Emaitza/ondorioa oso desberdina da, ezta?

Zer egin zitekeen landarea zimeldu eta hiltzea eragozteko?

-Urik nahi ez zuen hostoari beste leku batera joateko esan?

-Hosto guztien artean konpromiso batera heldu?

Nor da libreena? Hostoa ala misiolaria? Zergatik?