A filla dun granxeiro acababa de muxir as vacas e volvía á casa coa caldeireta
de leite na cabeza. Mentres camiñaba, ía pensando: O leite desta caldeireta,
proporcionárame nata; eu convertereina en manteiga e irei vendela ao mercado;
co diñeiro que me dean, comprarei ovos, dos que sairán pitiños que enchan
todo o curral; cando sexan maiores, venderei algúns e co diñeiro comprareime
un vestido novo co que irei ao mercado e todos os homes admiraranme e
namoraranse de min, pero eu direilles que non coa cabeza, sen comprometerme
con ningún. Esquecendo a caldeireta que levaba na cabeza, uniu a idea ao
pensamento e moveu a cabeza. Caeu a caldeireta e rompeuse, o leite
derramouse polo chan e os soños desvanecéronse. A nena chegou á súa casa
chorando polo que pasara, pediulle perdón a seu pai e el perdoouna pero coa
condición de que non volvese pasar. Ela non dubidou en dicir que sería máis
responsable e isto non se repetiría.