Despois duns segundos de tranquilidade, onde sentimos o corazón e a nosa
respiración relaxada, escoitamos unha canción que seguro coñecedes: “Vivir –
Rozalén e Estopa” Xesto: abrazos. Esta canción é un canto á vida. Convídanos
a ser valentes e a deixar todo o que vivimos durante estes meses atrás, a
aprender diso e a valorar o que realmente é importante. A proposta de hoxe é
moi sinxela, ou non. Pensa neses momentos nos que protestabas cando che
dicían que tiñas, por exemplo, que ir ao cole, facer os deberes, axudar a papá
ou a mamá con algo…

Hoxe convídote a que penses en algo que fixeses, que molestase a alguén e do que agora te arrepintes. Por exemplo; onte mandáronme recoller a mesa e protestei moitísimo, ou pelexei co meu irmán… Agora achégate a esa persoa “que molestaches” pídelle perdón e dálle unha
forte aperta. Xa que do malo aprendemos, deixámolo atrás, superámolo e continuamos pero xa coa lección aprendida (como di a canción). Non nos esquezamos de que esas persoas que son a túa familia, son as que realmente sempre van estar aí por e para ti. Por iso, convídovos agora a todos a darvos “unha aperta colectiva”. Un aperta desas que alegran o corazón, desas que nos emocionan, que apertan, que nos fan ser conscientes do moito que queremos e
nos queren.