É a tentación máis antipática, a que ninguén quere, mais todos senten. No fondo non é máis que a outra cara da soberbia. É non querer que o outro te supere en nada, porque ti soñas con se-lo máis guapo, o máis listo, o máis bo.

Entón atragántaseche a beleza ou a intelixencia ou a virtude do outro. Amólache que o outro teña máis éxito ca ti, e quixeras borralo do mapa.

A longo prazo quedaríaste só. A envexa é mesquiña, é celosa, é fea, antipática e odiosa, pero é universal. Dáse incluso entre os "bos", entre a xente que queren ser máis santos có outro. Fastídialles ter un santo ó lado. E non é santa envexa, senón noxenta envexa.

O triste desta tentación é que non frece pracer ningún, só ciumes, tristezas e frustracións. Se se cumprisen os seus desexos, e ás veces cúmprense sinistramente, coma no caso de Caín, o pracer resulta moi mesquiño e moi agre.