Na vida do beato Damián de Veuster hai unha escena estarrecedora. É cando se despide de súa nai, no seu pobo de Flandes, para non verse endexamais na terra. Mais esta escena só foi a primeira. Toda a súa vida foi un rosario ininterrompido de xestos heroicos.

Logo de cinco meses de navegación chegou ás illas Hawai, en medio do Pacífico, e encerrouse para sempre en Molokai, a illa dos leprosos.

A illa era un inferno, pero el levoulles consolo e converteuna, no posible, nun paraíso. Non se concedía un minuto de descanso. "Gastareime e desgastareime por vós." Era para eles sacerdote, médico, enfermeiro, constructor.

Proporcionoulles alimento, bebida, roupas, aloxamento, menciñas, acollida cordial. "Fágome débil cos débiles... )Quen enferma sen que eu enferme?"

"Un pai  -dicía cando lle aconsellaban marcharse para non contaminarse da lepra- debe permanecer ó lado dos seus fillos." E rematou converténdose en leproso coma eles. Ó principio podía dicirlles: "Vós, os leprosos..." Ó final dicía: "Nós, os leprosos".