"Sobre o leito de morte do meu pai xurei matarme pola clase obreira, e por nada do mundo faltarei a ese xuramento". Así falaba monseñor Cardjin.

Esa foi a súa idea vertebral e esta é a súa vida: atopou unha sociedade onde a clase obreira estaba condenada, desde os catorce anos, a unha sistemática dexeneración, embrutecemento e atrofia moral e relixiosa.

Sobre unha dobre coordenada apoiará o seu método: transforma-la vida penosa do obreiro dentro do seu marco social, ambiente, familia, barrio, fábrica, diversións; e facer tomar conciencia ó adolescente que tódolos aspectos da súa vida persoal, familiar, social, profesional encaixan adecuadamente nunha vocación e ideal humano e cristián, da que son responsables.

En 1924 consolídase a XOC en Bélxica e París; e poucos anos despois, en 1935, máis de 100.000 mozos obreiros participaban no Congreso de Bruxelas.