Chamábase Anxo, e sucedeu nos Ancares. Foi un auténtico "anxo" para os seus dous compañeiros de escalada.

Foran á serra para alcanza-lo cume dun alto monte. Os seus dous amigos escalaban mentres el lles facía unhas fotos dende abaixo. Xa ó escurecer, daquel caloroso día de xuño, sufriron os dous unha horrible caída de vinte metros, mortal de necesidade.

Anxo emprendeu unha veloz carreira cara ó posto da Garda Civil máis preto en busca de socorro para os seus compañeiros. Deu o aviso e regresou á montaña.

Pero o seu esforzo foi total e o esgotamento do xove foi maior cá ilusión. Os seus pulmóns non aguantaron tal esforzo e caeu morto, extenuado, ó chegar ó sitio onde estaban os seus dous compañeiros, un moi gravemente accidentado.

O auxilio chegou a tempo, detrás del, para salvar ámbalas dúas vidas. Pero non puido salva-la de Anxo.

O enterro constituíu unha manifestación impresionante de dó. Pero tamén a alegría polas dúas vidas que se recobraran de novo, gracias ó xesto heroico dun rapaz novo, que creu máis na amizade que na súa propia vida.