No inverno do ano 334 cabalgaba Martiño polo portón da cidade de Amiéns cando se lle achegou un pobre, aterecido de frío, para pedirlle esmola. Como non levaba diñeiro, coa espada partiu a súa capa militar e regalou a metade ao irmán que lle imploraba.

Convertido á fe, tivo que sufrir a persecución dos arianos. O seu grande desexo de vivir a vida relixiosa realizouse cando Hilario, bispo de Poitiers, o recibiu na súa diocese e lle brindou a súa amizade.

O seu pobo amouno coma a un pai, xa que estivo constantemente visitando as súas parroquias para predicar a Boa Nova e para axudar os marxinados e perseguidos.

Cando chegou á vellez dirixíase frecuentemente a Deus coa seguinte oración: "Señor se o teu pobo aínda me precisa, non rexeito o traballo; pero fágase a túa vontade".

Este santo invítanos a compartir as nosas cousas, o noso tempo, e, sobre todo, a totalidade do noso ser cos que poidan precisalo, cos marxinados e con aquel compañeiro de clase que precisa axuda de cada un de nós.