A máscara úsase no teatro, nos días de feira ou nas festas folclóricas que interesa pasar inadvertido. Colocámola diante para darnos un rostro aparente, detrás do cal nos escondemos.

A máscara é falsa, pois non coincide coa realidade; é ríxida e illante; é o muro que nos impide chegar ás persoas e velas tal como son. Se o seu uso ficara reducido a estes días de xolda, ben. Mais o malo é que nos afacemos a levala de cote. É común este mal das caretas. É mal endémico este de aparentar e non ser. É difícil de curar, aínda que non imposible.

Se mantémo-las caretas é porque vemos que de momento axudan, aínda que só sexa de momento, pois hai que cambiala fecuentemente e é nestes cambios cando algunha vez se nos ve o engano.

O primeiro beneficio de andar polo mundo sen careta é para un mesmo, para o amigo, para o grupo e para a humanidaade enteira. Do contrario, se todos andamos con máscaras, enganando, a vida convértese nunha comedia, non saberemos distinguir entre farsa e realidade.