En varios parques e xardíns pode lerse ao pé das árbores unha placa  redactada así: 

"Ti, que pasas e levantas contra min o teu brazo, antes de ferirme, mírame ben. Eu son a calor do teu fogar nas noites frías de inverno. 

Eu son a sombra amiga que te protexe contra o sol estival. Eu son a viga que soporta o teito da túa casa, a táboa da túa mesa, a cama en que descansas.

Os meus froitos calman a túa fame e sacian a túa sede. Son o mango das túas ferramentas, a porta da túa casa. 

Cando naces teño madeira para o teu berce, cando morres, en forma de ataúde, aínda te acompaño ao seo da terra. 

Son pan e bondade, flor de beleza.

Se me amas como merezo deféndeme contra os insensatos". (R. Tagore)

As árbores son quizais os mellores amigos do ser humano. Abonda con abrir os ollos ao noso redor para comprobar que nos acompañan sempre, na primavera e no verán, no outono e no inverno, de día e de noite, na vida e na morte.