En varios parques e xardíns pode lerse ó pé das árbores unha placa  redactada así:

"Ti, que pasas e levantas contra min o teu brazo, antes de ferirme, mírame ben. Eu son a calor do teu fogar nas noites frías de inverno.

Eu son a sombra amiga que te protexe contra o sol estival. Eu son a viga que soporta o teito da túa casa, a táboa da túa mesa, a cama en que descansas.

Os meus froitos calman a túa fame e sacian a túa sede. Son o mango das túas ferramentas, a porta da túa casa.

Cando naces teño madeira para o teu berce, cando morres, en forma de ataúde, aínda te acompaño ó seo da terra.

Son pan e bondade, flor de beleza.  

Se me amas como merezo deféndeme contra os insensatos". (R. Tagore)

As árbores son quizais os mellores amigos do ser humano. Abonda con abri-los ollos ó noso redor para comprobar que nos acompañan sempre, na primavera e no verán, no outono e no inverno, de día e de noite, na vida e na morte.