Ó enfoca-lo duro problema da fame, da necesidade de axuda a tantos que viven en situacións infrahumanas, escapóusenos moitas veces a nosa minusvaloración do pouco que poden supoñer pequenas axudas fronte a un problema de tales dimensións.

Os criterios valorativos de Xesús eran outros: "Sentou enfronte da Sala do Tesouro, e observaba como a xente ía botando diñeiro no cepillo; moitos ricos botaban cantidade. Acercouse unha viúva pobre e botou uns cartos.

Chamando ós seus discípulos, díxolles: Esa viúva, que é pobre, botou no cepillo máis que ninguén, asegúrovolo. Os outros botaron do que lles sobraba, mentres que ela botou do que necesitaba para vivir".

Está claro. Espera-la solución dos que "poderían" é renunciar á solución. Se ti aportas, el aporta, se nós aportamos, contribuiremos a que a situación mellore. E, se as "multi" aportasen? Sería unha boa oportunidade para crer nos milagres.