É curioso con qué naturalidade consideramos eses diminutos signos negros cos que enchemos os papeis: 23 trazos diferentes, dispostos en incontables combinacións chamadas palabras; carentes de vida ata que a mirada de alguén se pousa neles.

A través do nervio óptico, case á velocidade da luz, os minúsculos símbolos dispáranse cara ao cerebro, onde son interpretados e vólvense ideas, imaxes, conceptos, emocións, significados...

Quen os mira tamén experimenta transformacións. Poden facernos sentir amor ou odio, risa ou pranto, loita ou evasión.

A palabra falada flúe e pasa fugazmente, pero a escrita queda...  perdura no tempo.

O libro está sempre esperando. Quere deixar de ser obxecto decorativo para amosar a vida que leva dentro e que só o lector pode apreciar.

Cando un non come, sente fame; cando non se bebe, séntese sede; senón dormes vénche o sono... pero se non se le, non se sente a necesidade de facelo, e cada vez tense menos ganas de ler. É necesario que abramos este caudal inmenso de cultura. Ao comezo custarache un pouco, pero logo encherate de satisfacción. Paga a pena! Anímate! Le!