Lese que a unha boneca de sal faláronlle outras bonecas con tanta elocuencia das excelencias do lonxano mar, que lle entraron ganas de contemplar algunha vez tanta beleza. E este día tan desexado chegou. Nada lle importou o longo camiño que tivo que percorrer ata chegar á beira do mar.

Todo o que lle dixeran sobre o mar era pálido reflexo comparado coa realidade. Todo era moi fermoso. Non cansaba de admiralo en respectuoso silencio.

E sentiu desexos de achegarse máis, de experimenta-la temperatura das augas e o que se sente no corpo ó ser golpeado polas ondas. Lanzouse ó mar e, a medida que a auga ía afundindo o seu corpo, non deixaba de loar aquela marabilla.

Chegou un momento en que a penas quedaba algo da boneca. As derradeiras palabras que pronunciou antes de afundirse no mar foron:

(O mar! (O mar! (Eu son o mar! Meteuse en min.