¿Cantos días imos pola rúa, camiño do colexio, e non nos decatamos dos que ocorre no traxecto? Serías capaz de recordar, con certo detalle, por onde viñeches; con que persoas te cruzaches; quen foron as últimas persoas que saudaches antes de entrar no colexio?... (pódese establecer un diálogo sobre iso)

          Xoán Bautista durante longos anos, viu o que ocorría ao seu ao redor, pero parece que non o vía. Seguía cos seus asuntos: os seus estudos, a preocupación pola súa familia...

          Hai un momento en que empeza a “ver”. E a verdade é que tivo que chegar alguén a abrirlle os ollos e facerlle notar que non só existían os seus (con auténticas necesidades, pois quedaron orfos), senón tamén persoas con necesidades moi distintas: os nenos pobres e sen escola. (¿Quen foi esa persoa?)

          Pero cando a alguén se lle abren os ollos, é fácil que se volvan a pechar. E Xoán Bautista, unha vez que descobre as necesidades que o rodean, empeza a “ver” que hai necesidades co que un fixo ou con repetir para todos o mesmo.

          Así foi, capaz de crear escolas moi distintas, para necesidades moi diversas: para mestres, para presos...

          Nós, seguro que temos abertos os ollos a certas cousas: os nosos amigos, o deporte, as notas...

          Pero seguro que podemos e debemos abrir os ollos a outras realidades das que non nos demos conta ou ás que non deramos importancia:

          * a saber apreciar o esforzo de tal profesor ou profesora

          * á xenerosidade de determinado compañeiro

          * ao abandono en que se atopa tal persoa de clase.