A vida de Alberto Magno está chea de luces e de sombras: a súa admiración pola natureza e o seu amor polo sosego e a paz, opóñense á súa intensa actividade; a súa sinxeleza e pobreza material, opóñense en moitas ocasións ó seu engreimento intelectual, que o leva a desprecia-los seus opoñentes en cuestións teolóxicas, políticas, económicas..., pois o campo de acción deste santo foi enorme e abarcou tódalas facetas do saber.

Sen embargo, a gran lección deste santo, bispo de Regensburg, é a súa capacidade de ver a Deus en tódalas marabillas da natureza, que el estudiou con profundidade, motivado polo seu desexo de atopa-lo creador nas creaturas por El creadas. A súa intensa actividade científica ten un obxecto concreto: coñecer e amar máis a Deus coñecendo os seres vivos.

Marabillábase ante o inmanente e vía a trascendencia, o que hai "máis alá". Era tal a súa admiración pola obra de Deus e o senso trascendente que lle daba, que ben se lle pode aplicar a frase de Teilhard de Chardin: "nada é profano para o que sabe ver, pois todo se confunde con Deus".